...

ถ้าอยู่เสียมเรียบ และอยากดูพระอาทิตย์ขึ้นที่อังกอร์วัด ก็ควรตื่นเดินทางสักตี่สี่ แต่ตอนนั้นกลับเลือกดูพระอาทิตย์ตกแทน เพราะใช้ความพยายามน้อยกว่ากันมาก

อายุมิบอกว่าได้เห็นทั้งพระอาทิตย์ขึ้นและตกที่อังกอร์วัด สวยคนละแบบ แต่แสงแรกของวันเป็นความรู้สึกเหมือนได้รับพลังงานเต็มเปี่ยมไปได้ตลอดวัน ผมไม่มีโอกาสได้พิสูจน์...

ตอนนี้เริ่มจะคิดเหมือนกัน ว่าร่างกาย ใจ เราเป็นรุ่นที่ไช้พลังงานแสงอาทิตย์หรือเปล่า เพราะปกติก็รู้สึกกระฉับกระเฉงมากกว่าในเวลากลางวัน ทนอากาศหนาวไม่ค่อยไหว และไม่อยากอาบน้ำเย็นๆเอาเสียเลย

แต่อาบน้ำกลางแจ้งเป็นอะไรที่สุขล้ำมาก และการได้ตื่นมาเห็นพระอาทิตย์ขึ้นก็ทำให้รู้สึกมีพลังอย่างที่อายูมิเคยบอกจริงๆด้วย

โดยเฉพาะในวันที่กังวล และมีงานต้องทำหลายอย่าง แสงแรกของวันที่ได้รับอย่างไม่คาดคิด ให้พลังงานอย่างประหลาด

จากแม่สะเรียง ต้องตื่นก่อนหกโมงเพื่อเตรียมนั่งรถไปให้ถึงแม่ละอูนไม่สายเกินไป

เช้าตรู่ที่ห้องโรงแรมเย็นอย่างที่พักศพ นอกหน้าต่างเป็นภาพหมอกทึบสีเทา งัวเงียตื่น ทบทวนกำหนดการของงาน เก็บกระเป๋า ท้องไส้ปั่นป่วน รีบขึ้นรถไปบนถนนขรุขระ โค้งชันตลอดทาง

งัวเงียจนเกือบจะหลับอีกครั้ง รถโคงเคลงไต่ขึ้นขอบเขาสูง หักเลี้ยวและจอดริมทาง

หน้าผาที่เคยผ่านตาเมื่อหน้าฝน ตอนนี้มีผืนหมอกหนาแผ่คลุมพื้นป่าด้านล่างจนมิด ไกลออกไปจนสุดของเขาสูงราวเกาะอีกฟากทะเลเมฆหนึ่ง

หายใจในแดดอ่อนๆ ช้าๆ ค่อยๆตื่น รู้สึกพร้อมรับทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น ที่เราจะไปพบ หรือกำลังจะเข้ามาสู่เส้นทางของเราเอง...

แดดเช้าอีกวันหนึ่งริมเนินเหนือแม่ตอละตอกย้ำ มองแสงไม่สม่ำเสมอสาดฝ่าหมอกจางๆลงไปยังหมู่บ้านเบื้องล่างเหมือนปลุกทุกคนสู่ชีวิตหลังค่ำคืนหลับใหล พลังงานมหาศาลโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา

ผมรับรู้ได้ น่าจะเรียกว่าความสุข

มันคือพลังงานของผม ความสุขที่ไม่ได้รอคอย และเพิ่งรู้ว่ามันมีอยู่เสมอ

สุขจากพลังของแสงแรกแห่งวันอย่างที่อายูมิบอกหรือเปล่า หรือเป็นเพียงพลังของถ้อยคำ บางทีผมอาจคิดไปเองตามภาษาชี้นำ

พระอาทิตย์ตก-ดิ่งลง-ลับ-ดับสูญ

พระอาทิตย์ขึ้น-สู่-สูง-สว่างไสว